บทที่ 4 เขาอ่อนโยนนะ

“ค่ะ” เธอยืนจับมือกุมถาดรองไว้ที่หน้าท้องแน่นรับคำของเขาพร้อมพยักหน้างึก ๆ

“อ้อ...แล้วซักผ้าเป็นไหม ฮึ...ใช้เครื่องซักผ้าเป็นหรือยัง...เสื้อผ้าฉันราคาแพงนะ” เขาพูดขึ้นถามไถ่ซักถามกึ่งดูแคลนเธอกลาย ๆ

“ซักผ้าเป็นค่ะ ป้านาสอนแล้วและก็ม่อนเคยซักรีดให้คุณดอยและคุณปลาเมื่ออาทิตย์ก่อนที่ท่านสองคนมาพักที่นี่ด้วยค่ะ” คำตอบของเธอทำให้เขาขมวดคิ้วก่อนจะกัดฟันกรอด

“ออกไปให้พ้นหน้าฉันเร็ว ๆ แล้วปิดประตูห้องให้ฉันด้วยนะ” เขาตวาดเสียงกร้าวออกคำสั่งเสียงดังกว่าเดิมอีก

ม่อนถึงกับสะดุ้งตัวโยนก้มหน้าช้อนสายตามองเขา ไม่เข้าใจอารมณ์นายใหญ่ของบ้านเอาเสียเลย รีบหันหลังออกมาจากห้องปิดประตูตามคำสั่งเขาอย่างเบามือ เธอถอนหายใจออกมาเสียงดังยืนนิ่งกุมหน้าอกตัวเองที่ใจยังสั่น ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

‘ไหนป้ากับลุงบอกว่านายดินใจดี’ เธอคิดในใจ

“เพล้ง... เพล้ง... เพล้ง...” เสียงของหล่นแตกกระทบพื้นเสียงดังติดกันถึงสามครั้งม่อนวิ่งออกไปจากตรงนั้นแทบทันที เข้าครัววางถาดตรงดิ่งขึ้นบันไดเข้าไปบนห้องนอนของเขาตามคำสั่ง

พอเปิดประตูห้องนอนเข้าไปเตียงนอนที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ายับย่นไม่เป็นชิ้นดี ม่อนตรงไปเก็บที่นอนของนายดินก่อนอย่างอื่น เธอรื้อเอาผ้าปูที่นอนที่มีร่องรอยความสัมพันธ์ของเธอกับนายใหญ่ของบ้านออกทันที หาผ้าปูที่นอนผืนใหม่มาเปลี่ยน

ม่อนทำงานอย่างรีบเร่งพยายามจะทำอะไรให้รวดเร็วที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ตาก็เหลือบมองไปทางประตูตลอดเวลาว่าเขาจะเดินเข้ามาหรือไม่ ตอนนี้สาวน้อยอยากร้องไห้โฮออกมาดัง ๆ แต่ก็ทำไม่ได้ เธอได้แต่กะพริบตาไหลน้ำตาที่เริ่มเอ่ออยู่เต็มขอบตาอีกครั้ง

เธอพาตะกร้าใบใหญ่ที่มีเสื้อผ้าที่ใส่แล้วของนายออกมาเต็มตะกร้า รวมถึงผ้าปูที่นอนชุดนั้นด้วย ม่อนแยกผ้าแล้วลงมือซักเองทุกตัวบางตัวที่ลงเครื่องได้เธอก็หย่อนลงไปในเครื่องรอให้เครื่องซักล้างไปโดยอัตโนมัติ ส่วนผืนใดที่ต้องซักมือเธอก็บรรจงทำมันอย่างเบามือ

ผ้าปูที่นอนที่เธอแช่ไว้ม่อนพยายามขยี้ผงซักฟอกลงไปที่บนรอยเปื้อนเลือดเป็นดวง ๆ บางที่ก็เลอะเป็นปื้นใหญ่แต่ทำอย่างไรมันก็ไม่ยอมหลุด

‘ผ้าฝ้ายเนื้อดีราคาคงแพงน่าดูจะทำยังไงดี’ เธอครุ่นคิดอยู่ในใจ

เธอยังคงทำงานอย่างเพลิดเพลินกำลังสะบัดผ้าผืนสุดท้ายขึ้นตากได้ยินเสียงกระแอมกระไอมาจากด้านหลัง

“ตั้งโต๊ะหน่อยสิฉันหิว” เขาออกคำสั่งเหมือนเดิมเธอหันหน้าไปมองเขาแต่ก็ไม่กล้าสบตา

“ค่ะ” เธอรีบพาตัวเองเดินก้มตัวผ่านตรงที่เขายืนอยู่พาตัวเองเข้าในครัว ม่อนทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วสำหรับนายเพียงแต่รอแต่คำสั่งแล้วอุ่นขึ้นโต๊ะเท่านั้น

เขานั่งหน้าเข้มรอเธออยู่ที่โต๊ะอาหาร เอานิ้วเคาะโต๊ะไปเรื่อย ๆ ม่อนได้ยินยิ่งเป็นกังวลพลอยทำอะไรงก ๆ เงิ่น ๆ ไปหมด ตอนที่ยกต้มจืดลงบนโต๊ะ มือที่สั่นเทิ้มจนทำน้ำแกงหกราดบนโต๊ะ เธอได้ยินเสียงเขาถอนหายใจเบา ๆ ม่อนหาผ้ามาเช็ดทำความสะอาดที่โต๊ะทันที

“ไปเก็บเศษแก้วในห้องทำงานให้ฉันด้วย ฉันทำมันแตกไปสามใบ” เขาบอกโดยไม่เงยหน้ามามองเธอด้วยซ้ำ ม่อนรู้สึกน้อยใจมาก เธอเดินออกมาจากตรงนั้นแบบเงียบ ๆ หาอุปกรณ์เข้าไปเก็บกวาดตามที่เขาสั่ง

‘คนรวยทำอะไรก็ไม่ผิดใช่ไหมม่อน’ เธอถามตัวเองอยู่ในใจ

‘ม่อนเอ๊ย...จะเอายังไงต่อไปกับชีวิตแกดี แกจะท้องไหมเขาว่าผู้หญิงผู้ชายมีอะไรก็ต้องท้อง’ เธอยกมือขึ้นลูบหน้าท้องตัวเองอย่างลืมตัว เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ใจลอยมืออีกข้างที่หยิบเศษแก้วอยู่โดนเศษแก้วทิ่มบาดเข้าไปอย่างแรง

“โอ้ย...” เธอรีบก้มลงมองนิ้วนางข้างซ้ายโดนคมแก้วบาดเข้าไปจริง ๆ เลือดหยดติ๋ง ๆ เธอรีบยกมันเข้าปากเป็นวิธีห้ามเลือดแบบผิด ๆ ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือข้างเดียวกันกดปากแผลเอาไว้

“บ้าจริง ๆ” เธอต่อว่าตัวเองและรีบทำงานตรงนั้นให้เสร็จหันตัวออกมาจากห้องทำงานของนายรีบหลบเข้าห้องนอนตัวเองหาอุปกรณ์ทำแผลที่เธอชอบพกติดตัวเป็นประจำ เพราะรู้ตัวดีว่าเป็นคนซุ่มซ่าม

พอออกมาถึงโต๊ะอาหารนายใหญ่ก็หายไปแล้ว ม่อนถอนหายใจออกมาอีกครั้งหนึ่งสอดส่ายสายตามองหาเขาแต่ก็ไม่เห็นในบริเวณนั้น

นายดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานเปิดวิดีโอบันทึกเทปเหตุการณ์ต่าง ๆ ในบ้านในช่วงสองอาทิตย์ที่เขาไม่อยู่จากการบอกเล่าของม่อน ภูผากับปภัสสรมาที่นี่เมื่อสัปดาห์ก่อน

ภาพโรมรันพันตูของน้องชายของเขาและปภัสสรที่แสดงความรักต่อกันกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่หน้าห้องของนายดอย ก่อนที่ทั้งสองจะหายไปอยู่ในห้องนั้นด้วยกันทั้งคืน

เขาขบกรามเน้นที่รู้สึกตอนนี้คือโกรธคนที่เขารักมากสองคนต่างหากที่ต่างพากันทรยศหักหลังเขาและที่ช้ำที่สุดคือน้องชายคนเดียวที่เขารักที่สุดในโลกไม่น่าทำกับพี่ชายตัวเองแบบนี้เลย

นายดินเดินกลับมายังเคาน์เตอร์เหล้าที่อยู่กลางบ้านเปิดตู้เย็นที่เขาแช่น้ำแข็งและโซดาเอาไว้ออกมา วิสกี้ที่อยู่ในตู้ถูกนำออกมาเปิดและรินมันลงในแก้ว เขากระดกยกเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า

ม่อนนั่งลงกับพื้นแอบมองเขาจากในครัวทำตามที่ป้านาสั่งไว้ทุกอย่าง หากนายดินอยู่ในบริเวณนี้ห้ามไปไหนไกลเผื่อนายเรียกใช้ เธอยกมือปิดปากหาวเป็นบางครั้ง เมื่อคืนกว่าจะลงมาจากห้องนายก็เกือบตีสอง กว่าจะข่มตาให้หลับก็นานเอาการอยู่

ม่อนนั่งหลับอยู่ตรงนั้นไปโดยไม่รู้ตัว เธอมารู้สึกตัวอีกครั้ง เมื่อมีอะไรเย็น ๆ มากระทบที่แก้มของเธอ ม่อนค่อย ๆ ปรือตาขึ้นเมื่อเห็นหน้านายดินอยู่ใกล้ไม่ถึงศอกและฝ่ามือของเขาที่แตะอยู่บนแก้มนวลเธอตกใจแทบช็อกลนลานขยับถอยหลังหนี